Press "Enter" to skip to content

Y Viva Espana!

Έφτασε επιτέλους αυτή η Κυριακή, μια από τις Κυριακές που περιμένουμε κάθε 2 χρόνια (για Euro και Μουντιάλ), η Κυριακή του Μεγάλου Τελικού. Ένας Μεγάλος Τελικός που αυτή τη φορά θα έχει ένα γνήσια μεσογειακό άρωμα παρά το γεγονός ότι διεξάγεται στο βόρειο Κίεβο, στο θρυλικό Ολυμπιακό Στάδιο, έδρα της Ντιναμό Κιέβου.

Μπροστά στη μάχη από μεριά μας δε μένουμε αμέτοχοι, έχουμε συγκεκριμένη προτίμηση και δεν θα διστάσουμε να την εκφράσουμε: είμαστε με την ομάδα των λαών της Ισπανίας, με όλους, τους Καστιλιάνους, τους Ανδαλούσιους, τους Βάσκους, τους Καταλανούς, τους Αστούριους, τους Βαλενθιάνους και τους απόγονους των Κελτών κατοίκους της Γαλικίας. Είμαστε με την ποδοσφαιρική εθνική ομάδα που μπορεί να φτάσει σε τελικό μεγάλης διοργάνωσης παίζοντας επιθετικότατο ποδόσφαιρο χωρίς να αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει επιθετικό για να το πετύχει. Είμαστε με τη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική σχολή των τελευταίων ετών, που έχει αναδείξει ένα καινούριο στυλ για το πώς παίζεται το ποδόσφαιρο, που ευτυχώς μας έβγαλε από το τέλμα των ύστερων 90’s και πρώιμων 00’s όπου νόμιζε κανείς ότι η εξέλιξη του ποδοσφαίρου θα ήταν το σύστημα «11 τερματοφύλακες». Με την ποδοσφαιρική σχολή που τα 2 εσωτερικά της μεγαθήρια μπορούν και ηττώνται από άλλους αντιπάλους μόνο αν έχουν πρώτα καταχτυπηθεί μεταξύ τους (βλ. παράδειγμα φετινού Champions’ League). Είμαστε με εκείνη την εθνική ομάδα, της χώρας που καλλιεργεί ποδοσφαιρικό πνεύμα, σκέψη, τρόπο ζωής, που όταν έχει ματς ολόκληρες πόλεις εκατομμυρίων κατοίκων ζουν μονάχα γι’ αυτό.

Απέναντι βέβαια βρίσκεται μια εξίσου παραδοσιακή ποδοσφαιρική δύναμη, επίσης μεσογειακή με αρκετά κοντινό τρόπο που βιώνει τις συγκινήσεις που προσφέρει η στρογγυλή θεά. Η παραδοσιακά αμυντική (αν και πλέον ευτυχώς πιο επιθετική) Ιταλία, συμπληρώνει ένα ζευγάρι τελικού που μόνο δυσαρεστημένους δεν μπορεί ν’ αφήνει τους φίλους του βασιλιά των σπορ.

Αυτή τη μέρα λοιπόν παραθέτουμε μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία για τις δύο ομάδες και τον ίδιο το θεσμό, που δίνουν το εξωαγωνιστικό, αλλά πάντα σημαντικό στο ποδόσφαιρο, προφίλ της παράδοσης που περιβάλλει την αναμέτρηση…

Κατ’ αρχήν είναι η πρώτη φορά που στον τελικό ενός Πανευρωπαϊκού Πρωταθλήματος συναντώνται οι δύο τελευταίες Παγκόσμιες Πρωταθλήτριες. Θυμίζουμε ότι η Ισπανία κατέκτησε το Μουντιάλ του 2010 στη Νότια Αφρική κερδίζοντας στην παράταση του τελικού την Ολλανδία με 1-0, ενώ η Ιταλία είχε κερδίσει στη διαδικασία των πέναλτι τον τελικό του 2006, κόντρα στη Γαλλία, στο Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου. Κάτι που δεν μπορούσε άλλωστε να ξανασυμβεί καθώς βρισκόμαστε στο πρώτο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα και την πρώτη ιστορική συγκυρία που δύο συνεχόμενες φορές δύο διαφορετικές ευρωπαϊκές ομάδες κέρδισαν το Μουντιάλ. Μόνη αντιστοιχία υπάρχει στα Μουντιάλ του 1934 και 1938, που όμως κερδήθηκαν και τα δύο από την Ιταλία.

Συγκεκριμένη συγκυρία δεν έχει ξαναυπάρξει σε ηπειρωτικό κύπελλο, καθώς στην άλλη ήπειρο που έχει Παγκόσμιους Πρωταθλητές, στη Ν. Αμερική, ποτέ δεν υπήρξαν διαδοχικά δύο τρόπαια από δύο διαφορετικές ομάδες, με ανάλογη αντιστοιχία στις επιτυχίες της Βραζιλίας το 1958 και 1962.

Μοναδική ευκαιρία υπάρχει επίσης για την Ισπανία να κατακτήσει ένα μοναδικό «τρεμπλ», να γίνει δηλαδή η πρώτη ομάδα που θα κερδίσει 3 διαδοχικούς τίτλους, σε ηπειρωτικό και παγκόσμιο επίπεδο. Αυτή που το πλησίασε ήταν η Δυτική Γερμανία. Αφού είχε κερδίσει τον ευρωπαϊκό τίτλο κόντρα στην ΕΣΣΔ το 1972 και το Μουντιάλ που φιλοξενούσε το 1974, κερδίζοντας στον τελικό (και πάλι) την Ολλανδία, το 1976 έχασε στη διαδικασία των πέναλτι από την Τσεχοσλοβακία, με τη μνημειακή εκτέλεση του Πανένκα.

Στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, η Βραζιλία έχει καταφέρει να κερδίσει 2 φορές το Κόπα Αμέρικα, όντας Παγκόσμια Πρωταθλήτρια, το 1997 και το 2004, χωρίς όμως το σερί των τίτλων να λάβει συνέχεια.

Να δούμε, θα σπάσει αυτό το ρεκόρ σήμερα;;;

Άλλο ένα στοιχείο σύμπτωσης σε αυτόν τον τελικό είναι το γεγονός πως για 4η φορά οι ομάδες που αγωνίζονται στον τελικό έχουν αναμετρηθεί στο πρώτο μεταξύ τους παιχνίδι. Όμως η παράδοση είναι μοιρασμένη όσο αφορά την επανάληψη του αποτελέσματος, αν και στη συγκεκριμένη περίπτωση το σκορ μεταξύ των δύο ομάδων ήταν ισοπαλία με 1-1. Συγκεκριμένα:

Το 1988, η Σοβιετική Ένωση είχε κερδίσει με 1-0 την Ολλανδία στο πρώτο παιχνίδι που έδωσαν για τη διοργάνωση, όμως στον τελικό η Ολλανδία κέρδισε με σκορ 2-0.

Το 1996, Η Γερμανία κέρδισε την Τσεχία με 2-1 στο πρώτο παιχνίδι και με το ίδιο σκορ, μετά από τη διαδικασία του «χρυσού γκολ» της παράτασης, κατόρθωσε να κατακτήσει το τρόπαιο Henry Delaunay.

Τέλος, το 2004, η Ελλάδα κέρδισε σε πρεμιέρα και τελικό με 2-1 και 1-0 την οικοδέσποινα Πορτογαλία στη μεγαλύτερη έκπληξη που έχει συμβεί σ’ αυτό το επίπεδο ποδοσφαιρικών διοργανώσεων.

Συνεχίζοντας αξίζει μια ματιά στην προϊστορία των δύο φιναλίστ σε Euro και Μουντιάλ. Λεπτομέρειες που δεν παίζουν μπάλα σήμερα το βράδυ, αλλά δίνουν ένα ειδικό βάρος στη φανέλα και για κάποιους και μια ιδιαίτερη αίγλη στην ίδια την αναμέτρηση.

Η Ισπανία έχει φτάσει 3 φορές στην τετράδα και σε όλες τις περιπτώσεις στον τελικό της διοργάνωσης. Το 1964, στη διοργάνωση που φιλοξενούσε, κέρδισε με 2-1 την ΕΣΣΔ, το 1984, έχασε στη Γαλλία από την οικοδέσποινα με 2-0 και το 2008 κέρδισε τη Γερμανία με 1-0.

[Εδώ κάνουμε μια μικρή παρένθεση: Μπορεί να παρατηρήσει κανείς ότι 1964-1984-2004, κάθε 20 χρόνια δηλαδή, η οικοδέσποινα χώρα αγωνίζεται στον τελικό, όπου μόνο ο Θόδωρος Ζαγοράκης και η παρέα του κατάφεραν να βγουν νικητές ως φιλοξενούμενοι].

Σε Μουντιάλ μετράει λιγότερες επιτυχίες, καθώς κατέλαβε την 4η θέση το 1950, σε τουρνουά χωρίς φάση νοκ-άουτ και τελικό, ενώ κατέκτησε την πιο πρόσφατη έκδοση του θεσμού, στα γήπεδα της Νότιας Αφρικής, το 2010.

Από την απέναντι μεριά, η Ιταλία μετράει 4 συμμετοχές στην τετράδα του Πανευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, έχοντας φτάσει μόνο σε 2 περιπτώσεις στον τελικό. Δεν τα κατάφερε το 1980, εντός έδρας, όταν κατέλαβε την 4η θέση και το 1988, όταν πλέον δεν υπήρχε μικρός τελικός στη διοργάνωση. Στον τελικό αγωνίστηκε το 1968, που τον κέρδισε στο σπίτι της κόντρα στη Γιουγκοσλαβία σε επαναληπτικό αγώνα με 2-0, αφού η πρώτη αναμέτρηση είχε λήξει 1-1. Το 2000, δεν τα κατάφερε κόντρα στην τότε Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Γαλλία, που την υπέταξε με σκορ 2-1, αφού δέχτηκε το γκολ της ισοφάρισης στις καθυστερήσεις και το «χρυσό γκολ» στην παράταση.

Πολύ καλύτερα είναι βεβαίως τα στατιστικά της όσο αφορά το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA, όπου βρίσκεται στη δεύτερη θέση στην ιστορία των νικών, με 4 κατακτήσεις πίσω μόνο από τη Βραζιλία, που το έχει κερδίσει 5 φορές. Συγκεκριμένα: Το 1934, εντός έδρας κέρδισε με 2-1 στην παράταση την Τσεχοσλοβακία, το 1938, κέρδισε με 4-2 την Ουγγαρία, το 1982, υπέταξε με 3-1 τη Γερμανία και όπως προαναφέρθηκε, στα πέναλτι του τελικού του 2006, κέρδισε τη Γαλλία με σκορ 5-3, ενώ το 90λεπτο είχε λήξει 1-1. Ακόμα έχει άλλες δύο συμμετοχές σε τελικούς, το 1970 και το 1994, που έχασε και τις δύο φορές από τη Βραζιλία με σκορ 4-1 και 4-2 στα πέναλτι αντίστοιχα, με την αναμέτρηση το 1994 να λήγει 0-0 στο 90λεπτο και να αφήνει ποδοσφαιρικές στιγμές που ο Ρομπέρτο Μπάτζιο τις έκανε αργότερα διαφήμιση. Στην τετράδα έχει φτάσει ακόμα 2 φορές, κατακτώντας την 4η θέση το 1978, χάνοντας στον μικρό τελικό και πάλι από τη Βραζιλία με 2-1, ενώ αναδείχθηκε 3η το 1990, στο σπίτι της, κερδίζοντας 2-1 την Αγγλία.

Όπως μπορεί πολύ εύκολα να καταλάβει κανείς ο σημερινός τελικός είναι μια μάχη ποδοσφαιρικών γιγάντων, που πολύ δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί κάποιος φαβορί και αουτσάιντερ. Από τη μεριά μας ελπίζουμε τα τύμπανα του Μανόλο να ηχήσουν εκωφαντικά, όπως θα ακούγονται τα δίχτυα της Ιταλικής εστίας να πάλλονται από τη δύναμη των ισπανικών γκολ. Οι ματαδόρ να αλώσουν την αρένα του Κιέβου και η πλατείες της Κυβέλης και του Ποσειδώνα στη Μαδρίτη να γεμίσουν από έξαλλους μεσόγειους ποδοσφαιροκέφαλους υπερήφανους ισπανούς.

Por eso se oye este refrán: ¡QUE VIVA ESPAÑA!

Be First to Comment

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *