Press "Enter" to skip to content

Τα σύμβολα της Ιστορίας είναι δικά μας σύμβολα

Η 25η Μαρτίου έλαχε, για πολλούς λόγους, να είναι μία ημέρα σύμβολο. Σύμβολο ενός αγώνα, μιας διαδικασίας που ακολουθούσε το ρου της Ιστορίας, μιας εκπληκτικής Ιστορίας σε παγκόσμιο επίπεδο, όπως αυτή γραφόταν στα τέλη του 18ου και στο 19ο αιώνα. Η ελληνική επανάσταση είναι παιδί του διαφωτισμού, της Μεγάλης Γαλλικής Επανάστασης και αδέρφι των αμέτρητων εθνικοαπελευθερωτικών και αστικοδημοκρατικών επαναστάσεων, που μεταμόρφωσαν την Ευρώπη, φέρνοντάς την από το σκοτάδι του Μεσαίωνα σε μια νέα εποχή που η ανθρωπότητα έκανε άλματα. Αυτή η επανάσταση δημιούργησε τους Ήρωές της και έχει και τα δικά της Σύμβολα.

Πάνω στα πτώματα των Ηρώων και πατώντας στα Σύμβολά της, αυτοί που φοβούνται σαν το διάολο το λιβάνι αυτή τη ροή της Ιστορίας, εκείνοι που τη θέλουν να πηγαίνει προς τα πίσω, με τους λαούς αλυσσοδεμένους και αδύναμους, προσπαθούν αυτή την άγια μέρα (με την απολύτως υλιστική έννοια του άγιου) να κάνουν ξανά τη δική τους σατανική γιορτή.

Αυτοί είναι όσοι εθνοκάπηλοι φουσκώνουν από εθνική υπερηφάνια, διαλαλώντας την ανωτερότητα και τη διαφορετικότητα ενός “γένους” που δεν εκδιώχθηκε στην Αφρική χάρη στην αυτοθυσία ελληνόφωνων, αρβανιτών, τουρκόφωνων, χριστιανών και μουσουλμάνων, μανδηλοφορουσών και φουστανελάδων φεσιοφόρων, με μια μίξη ελληνικών, ρωμαίικων και τουρκικών ονομάτων. Αυτοί οι ίδιοι που σήμερα, εμφανίζοντας την ιστορική τους ιδεολογική ένδοια και τον ιστορικά καταστροφικό τους ρόλο, βάζουν απέναντι στο λαό που γιορτάζει μια μέρα καταδική του, τους απόγονους των αρβανιτών, τους τουρκόφωνους, τους μουσουλμάνους, τις μανδηλοφορούσες και κάμποσους φεσιοφόρους, που έχουν στις ταυτότητές τους ελληνικά, ρωμαίικα και τουρκικά ονόματα.

Αυτοί λοιπόν, οι εχθροί τότε της ελληνικής επανάστασης, οι κοτσαμπάσηδες του 19ου αιώνα και οι οσφυοκάμπτες του 21ου, τα γιουσουφάκια του τότε και οι μενουμευρώπηδες του σήμερα, η εκκλησία του τότε και η ίδια κι απαράλλαχτη εκκλησία με τους εθνοκάπηλους του σήμερα, ένα πράγμα φοβούνται: τα άγια σύμβολα του λαού. Επειδή ξέρουν ότι αυτά τα σύμβολα είναι αιώνια και δε μπορούνε να τα σβήσουν, τα καπηλεύονται, τα κηλιδώνουν και τα στρέφουν ενάντια στο λαό, που αυτός με τη σειρά του, νιώθοντας ότι δεν του ανήκουν, είτε χάνει τις ρίζες και την Ιστορική του πείρα και γνώση, είτε παίρνει το μέρος εκείνων που του φορούν τις αλυσίδες του.

Έτσι λοιπόν, σήμερα, νιώθω την ανάγκη να βάλω σα καρφί στο στήθος των κοτσαμπάσηδων, των γιουσουφάδων, της εκκλησίας και των εθνοκάπηλων, ένα σύμβολο, που από την αρχή ως το τέλος είναι ότι ακριβώς πολέμησαν και πολεμούν.

Το σύμβολο αυτό είναι η τύχη της Ελλάδας να φύγει από τη δική της εσωτερική σκλαβιά και να βρει το πνεύμα του διαφωτισμού, που σάρωνε ότι παλιό στην Ευρώπη, στα τέλη του 18ου και αρχές του 19ου αιώνα. Αυτό το πνεύμα που περισσότερο απ’ όλους, λόγω ιστορικών συνθηκών, είχαν εκείνη την εποχή οι Επτανήσιοι, που δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και σήμερα υπερέχουν όσο αφορά την κριτική και ταξική τους σκέψη, ως σύνολο, σε σχέση με τον υπόλοιπο ελληνικό χώρο. Αυτή η περιοχή έφερε στο πρώτο ελληνικό κράτος τον πρώτο ορθολογιστή Κυβερνήτη, που ωστόσο, οι κοτσαμπάσηδες, οι γιουσουφάδες, η εκκλησία και οι εθνοκάπηλοι, φρόντισαν να ξεκάνουν γρήγορα γρήγορα.

Αυτή η περιοχή έφερε όμως και δύο ακόμα πολύ σημαντικές προσωπικότητες, τις οποίες οι Έλληνες αγνοούν, καθώς αγνοούν ολοκληρωτικά το έργο τους.

Έναν ποιητή, ο οποίος πολύ πριν τους πολέμους του δημοτικισμού, που φοιτητές φυλακίζονταν και δολοφονούνταν γιατί χρησιμοποιούσαν τη γλώσσα του λαού, έκανε το αυτονόητο. Χωρίς να ξέρει καλά ελληνικά, αποφάσισε να εκφράσει αυτό το ιστορικά μεγαλειώδες που συνέβαινε στην εποχή του, με τη γλώσσα που του μάθαινε ο ίδιος ο λαός. Ένας ποιητής, που στις αρχές του 19ου αιώνα έγραφε στη μαλιαρή δημοτική γιατί δεν τον ενδιέφερε να τον καταλαβαίνει το παπαδαριό και οι εθνοκάπηλοι σφουγγοκωλάριοι, αλλά ο λαός.

Έναν συνθέτη, που ακόμα και σήμερα είναι άγνωστος στους συμπατριώτες του. Πρωτοπόρο στην οργάνωση μουσικών συμφωνικών σχημάτων κατά τα δυτικά πρότυπα, πολυγραφότατο όσο αφορά την παραγωγή κλασσικών έργων, που στην ίδια του τη χώρα έχουν αναπαραχθεί ελάχιστα. Αν ζούσε σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή, αναπτυγμένη χώρα, χωρίς κοτσαμπάσηδες, γιουσουφάδες, εκκλησία και εθνοκάπηλους, σίγουρα θα τον ήξεραν περισσότεροι.

Οι δύο αυτές μορφές των ελληνικών γραμμάτων και τεχνών, που έδωσαν πνευματικό νόημα στην υπόσταση του νέου κράτους, των ελληνόφωνων, αρβανιτών, τουρκόφωνων, μανδηλοφορουσών και φουστανελάδων φεσιοφόρων με ελληνικά, ρωμαίικα και τουρκικά ονόματα, άφησαν ένα σύμβολο, το οποίο θα μας εμπνέει ως αυτό που είναι, όπως ενέπνεε και τους χιλιάδες πολιτικούς εξόριστους του Εμφυλίου, όπως θα εμπνέει και όσους κατηγορούνται κάθε μέρα ως απάτριδες και εχθροί της πατρίδας τους, αλλά “αγαπάνε την πατρίδα τους περισσότερο απ’τους κατήγορούς τους”.

Μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι για την Ιστορία και τα Σύμβολά μας, γιατί μόνο εμείς, αυθεντικοί πνευματικοί (και όχι απαραίτητα φυσικοί) απόγονοι εκείνου του αγώνα, μπορούμε να γνωρίσουμε τη βία που μετράει τη γη, που είναι η μαμή της ιστορικής της εξέλιξης. Τη βία που φοβούνται και θα βρουν απέναντί τους οι λογής κοτσαμπάσηδες, γιουσουφάδες, παπαδαριό και εθνοκάπηλοι, που μας έδιωξαν από τα χώματα που αποφάσισαν ξανά ότι τους ανήκουν.

Γιατί όλοι περιμένουμε να χαιρετίσουμε ξανά την ελευθερία, που δεν την έχουμε όσο δε μπορούμε, σαν τους ποιητές, να πατάμε το χώμα που προσκυνάμε.

“Χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!”