Press "Enter" to skip to content

Ζητήματα μετανάστευσης και φασισμός

Έχει αναδειχτεί σε ένα από τα πιο πολυσυζητημένα θέματα των τελευταίων μηνών και χρόνων, ακουμπάει τις ζωές πολλών ανθρώπων, τις περισσότερες φορές με αρνητικό τρόπο, έχει γίνει αντικείμενο ψηφοθηρίας αλλά και συμπεριφορών που γυρίζουν τον ανθρώπινο πολιτισμό αιώνες πίσω, ή καλύτερα στις πιο σκοτεινές στιγμές της ιστορίας του, ενώ την ίδια ώρα δεν περιορίζεται στα σύνορα μιας χώρας. Παράλληλα, η μετανάστευση με όποιον τρόπο γίνεται και τα επακόλουθά της χρησιμοποιούνται ως βάση ιδεολογημάτων για την ανάπτυξη ρατσιστικών-φασιστικών θεωριών αλλά και την ισχυροποίηση αντίστοιχων φορέων, με ελληνικό παράδειγμα την εκλογική αποδοχή του μορφώματος της Χρυσής Αυγής, που όμως δεν είναι το μόνο στην Ευρώπη.

Από το βήμα αυτό λοιπόν, που δημιουργήθηκε πριν λίγες μέρες, επιχειρείται να δοθούν απαντήσεις σε ορισμένα ζητήματα, σκέψεις και επιχειρήματα για την προσέγγιση του ιδιαίτερου θέματος που ακροβατεί σε λεπτές γραμμές που πολλές φορές χωρίζουν τη στοιχειώδη ανθρωπιά από την εξασφάλιση της στοιχειώδους ασφάλειας και επιπέδου ζωής.

Μεθοδολογικά, για να διευκολυνθεί η όποια προσέγγιση, που δεν αποτελεί επιστημονική διατριβή αλλά παράθεση απόψεων, γίνεται η προσπάθεια να απαντηθούν ένα-ένα επιμέρους ζητήματα που συνθέτουν το γενικό με σκοπό να καταλήξουμε σε ένα τελικό συμπέρασμα.

Η μετανάστευση και τα μεγάλα κύματα μεταναστών έχουν συγκεκριμένες αιτίες.

Οι μετανάστες δε φεύγουν από τις πατρίδες τους για να κλέψουν, να ληστέψουν και να σκοτώσουν. Αυτό το γνωρίζουμε καλά, ειδικά οι Έλληνες, που τροφοδοτήσαμε την υφήλιο με γενιές και γενιές μεταναστών και υπό τις συνθήκες που διαμορφώνονται το πράττουμε για ακόμα μια φορά. Αυτό βέβαια από μόνο του δεν φτάνει για να πειστεί κάποιος ότι οι «αλλοεθνείς» που έρχονται και εγκαθιστούνται δίπλα στο σπίτι του έχουν τους ίδιους σκοπούς με τους συμπατριώτες τους. Σίγουρα όμως πρέπει να αναλογιστεί ότι τη μετανάστευση δεν τη γεννάει ο τυχοδιωκτισμός κάποιων ανθρώπων.

Τη μετανάστευση τη γεννάει η φτώχια, τα αντιδραστικά και ανελεύθερα, δικτατορικά καθεστώτα και ο πόλεμος. Έτσι στην πρώτη κιόλας σκέψη, στο ερώτημα «από πού ξεκινάει το πρόβλημα» ίσως ο κάθε όψιμος «πατριώτης» θα έπρεπε να αναλογιστεί τις ευθύνες που έχει όταν δίνει δύναμη σε πολιτικές που ενισχύουν τους πολέμους, τις δικτατορίες και τη φτώχια σε σειρά χωρών. Οι πολιτικές αυτές στην εποχή μας έχουν όνομα και μπορούν να συνοψιστούν σε δύο μεγάλους οργανισμούς: το ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

Για να δούμε: από το 1949 που υπάρχει το ΝΑΤΟ έχει παίξει πρωτοπόρο ρόλο στην εγκαθίδρυση στρατιωτικών δικτατοριών στον Ευρωπαϊκό και Αμερικανικό Νότο, στη Μέση Ανατολή, στην Αφρική, έχει εξαπολύσει πολέμους σε Ασία και Βαλκάνια, έχει στηρίξει απολυταρχικά καθεστώτα (βλ. Μουμπάρακ, Καντάφι, Σαντάμ Χουσεΐν κα) και τρομοκρατικές οργανώσεις που ανέλαβαν εξουσία (βλ. Ταλιμπάν κα) που στη συνέχεια αποφάσισε να «εξοντώσει» καθαρίζοντας λαούς, έχει διαμελίσει χώρες με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τη Γιουγκοσλαβία και έχει εγκαθιδρύσει στρατιωτική κατοχή με μεθόδους πρωτοφανούς επιθετικότητας (που αγγίζει τα όρια της πολιτισμικής καθυστέρησης) όπως συμβαίνει σήμερα στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Τη δεκαετία του 1960 Ισπανοί, Πορτογάλοι και Έλληνες γέμιζαν την Ευρώπη διωγμένοι από τις δικτατορίες και την πείνα που μάστιζε τις χώρες, αντίστοιχα κύματα από τη Λατινική Αμερική κατέφθαναν στην Ευρώπη ενώ στα τέλη του 20ου και αρχές του 21ου αιώνα υπάρχουν μαζικά μεταναστευτικά κύματα από τη Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια. Γιατί έφυγαν όλοι αυτοί από τις πατρίδες τους; Μήπως γιατί το ΝΑΤΟ μπορούσε να τους σκοτώνει; Και γιατί το ΝΑΤΟ μπορούσε να τους σκοτώνει, να τους ληστεύει, να τους φυλακίζει; Μήπως γιατί και οι Κυβερνήσεις των κρατών-μελών είχαν τη λαϊκή νομιμοποίηση για να κινούνται σ’ αυτή την κατεύθυνση; Όταν λοιπόν κάποιος σήμερα οργίζεται με την παρουσία πολυάριθμων Αφγανών έξω από το σπίτι του, ας σκεφτεί πόσες φορές ψήφισε για κυβερνήσεις-υποτακτικούς του ΝΑΤΟ για να καταλάβει τις ευθύνες που δημιουργούν αυτή την κατάσταση. Όταν κάποιος «ενοχλείται» από την παρουσία των «απατρίδων» Κούρδων έξω από την αυλή του, ας σκεφτεί τους χειρισμούς της Ελληνικής Κυβέρνησης και τις κολεγιές με τους «αιώνιους εχθρούς» γείτονες απέναντι στο δικαίωμα ενός λαού να αποκτήσει πατρίδα (υπόθεση Οτσαλάν).
Εδώ χωράει και η πρώτη κριτική στους «όψιμους πατριώτες» που φοράνε την περικεφαλαία του φασισμού. Άραγε ποια είναι η στάση τους για το ΝΑΤΟ; Για την Ευρωπαϊκή Ένωση που με αποφάσεις της στηρίζει αυτά τα εγκλήματα; Ακόμα κι αν μιλάνε για «Ελλάδα Ελλήνων» αποφεύγουν σαν το διάολο το λιβάνι να τοποθετηθούν για τη θέση της Ελλάδας σ’ αυτούς τους μηχανισμούς. Άραγε πόσοι από αυτούς τους «πατριώτες ορθόδοξους» βρέθηκαν απέναντι στα ΝΑΤΟϊκά τανκς, ακόμα κι όταν αυτά μέσω ελληνικού εδάφους ορμούσαν για να κατασπαράξουν το λαό της κατά τ’ άλλα ομόδοξης Γιουγκοσλαβίας; Φαίνεται με μια πρώτη ματιά ότι ο φασισμός, που είναι γέννημα του ίδιου συστήματος, είναι σε κάθε περίπτωση και μια καλή ιδεολογική βάση για τη διαιώνισή του. Αν αυτό το συμπέρασμα το προσαρμόσουμε επί του συγκεκριμένου μπορούμε λοιπόν να πούμε: όσο υπάρχει φασισμός θα υπάρχουν μετανάστες και πρόσφυγες.

Ένα συνολικότερο συμπέρασμα είναι ότι πρώτη προτεραιότητα θα πρέπει να μπαίνει στην κατεύθυνση να μην υπάρχει μετανάστευση και να μην υπάρχει προσφυγιά. Αυτό είναι θεμελιώδες. Όλοι οι άνθρωποι να μπορούν να ζουν αξιοπρεπώς και με ελευθερία στις πατρίδες τους.

Για την εγκληματικότητα εκ μέρους των μεταναστών

Όποιος την αρνηθεί δε ζει σ’ αυτό τον κόσμο. Επίσης όμως, αν δε βρεθούν οι αιτίες δεν υπάρχει περίπτωση όχι μόνο να περιοριστεί, αλλά συνεχώς θα αυξάνεται.

Όταν κάποιος εξαθλιωμένος πρόσφυγας, μετανάστης «νόμιμος» ή «παράνομος» φτάνει σε μια χώρα, εκεί πέρα από όλες τις αντιξοότητες που τον περιμένουν, τον βρίσκει και η μαφία της δικής του εθνικότητας. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα ότι στην Ελλάδα του ’90, πολλοί Αλβανοί, που πλέον φάνηκε με τα χρόνια ότι δεν ήρθαν για να ληστέψουν, αλλά για να δουλέψουν, απέφευγαν να συναντηθούν με άλλους ομοεθνείς τους για να μην μπλέξουν σε εγκληματικές συμμορίες. Άρα ένα το κρατούμενο: δεν έρχονται εγκληματίες, υπάρχει ένα σύστημα που καλλιεργεί την εγκληματικότητα, ένα σύστημα με οργάνωση, εγκεφάλους και «άκρες».

Ποιοι είναι αυτοί οι «εγκέφαλοι» και οι «άκρες» όμως; Προφανώς το ζήτημα δεν είναι αστυνομικό, δε χρειάζεται να είναι κάποιος ντετέκτιβ για να βρει απάντηση, αλλά άκρως πολιτικό, μπορεί να δοθεί ως απάντηση στο ερώτημα: «Ποιοι έχουν συμφέρον από αυτή την κατάσταση;»

Δε θα επιχειρήσουμε να δώσουμε συγκεκριμένη απάντηση σε στυλ ονοματολογίας, αλλά θα προχωρήσουμε το συγκεκριμένο ερώτημα: «Ποιοι πουλάνε τα όπλα; Ποιοι πουλάνε τα ναρκωτικά;» Αυτό είναι το οργανωμένο έγκλημα!! Το οποίο μπορεί πολύ πιο εύκολα να «πατήσει» πάνω σε εξαθλιωμένους ανθρώπους που μάλιστα δεν μπορούν να καταφύγουν ούτε καν σε οποιαδήποτε κρατική αρχή αν σκεφτεί κανείς ότι πολλοί από αυτούς θεωρούνται «παράνομοι» και άρα γι’ αυτούς είναι μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Ας σκεφτεί τώρα κάποιος το αμέσως επόμενο και πιο οδυνηρό σενάριο, τις γενιές που μεγαλώνουν σε αυτές τις καταστάσεις. Τους 15χρονους Αφγανούς που μαθαίνουν να ζουν με τρόπο «φυσιολογικό» σε έναν τέτοιο κόσμο, του εγκλήματος και της λεγόμενης «παραβατικής συμπεριφοράς».

Αντιμετώπιση υπάρχει; Βεβαίως! Όμως είδε ποτέ κανείς καμιά ουσιαστική κίνηση για την αντιμετώπιση των κυκλωμάτων ναρκωτικών για παράδειγμα; Αντιθέτως η Πολιτεία στο συγκεκριμένο ζήτημα δίνει νομοθετικό πλαίσιο που αποτελεί εργαλείο στην ανάπτυξή τους.

Από την άλλη μεριά με αυτή την κατάσταση «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα» επωφελείται όποιος θέλει να εκμεταλλευτεί την «τζάμπα» εργατική δύναμη των μεταναστών. Πάρτε την υπόθεση εργασίας: Είμαι ιδιοκτήτης επιχείρησης φασόν που έχω καμιά 30αριά-40αριά αλλοδαπούς να δουλεύουν και να ζουν σε ένα υπόγειο και τους ταΐζω ίσα ίσα για να ζουν. Βρίσκοντας τις άκρες με την «αλλοδαπή» μαφία και δημιουργώντας «πρόβλημα» με τους μετανάστες στην περιοχή που δραστηριοποιούμαι εξασφαλίζω ότι δεν πρόκειται να σηκώσει κανείς κεφάλι κι εγώ θα βγάζω κανονικά τα κέρδη μου, μαύρα κι άραχνα και θα μπορούσε κανείς να πει «παράνομα» κέρδη.

Για να δούμε τι λένε και οι «λάτρεις του έθνους» σε αυτή την περίπτωση! Συγκρούστηκαν ποτέ με αυτά τα κυκλώματα που είναι γνωστά ανά τη χώρα αλλά και στην Αθήνα σε περιοχές που υποτίθεται ότι πιο έντονα δραστηριοποιούνται; Συγκρούστηκαν με τους τσιφλικάδες της Μανωλάδας, ή μήπως τους θεώρησαν συνεχιστές των αρχαίων σπαρτιατών που συμπεριφέρονται ωσάν να είχαν απέναντί τους είλωτες; Προφανώς και τίποτα από όλα αυτά δεν μπορεί να χαρακτηρίσει τέτοιες ομάδες που δίνουν άλλοθι για να διαιωνίζεται αυτή η κατάσταση. Άρα ένα δεύτερο συμπέρασμα: όσο υπάρχει φασισμός θα υπάρχει η αλλοδαπή μαφία.

Το γενικότερο σχόλιο είναι ότι χρειάζεται επίθεση και πρακτική και ιδεολογική στα κυκλώματα και στη βάση τους. Επίθεση στη μαύρη εργασία, επίθεση στα ναρκωτικά, επίθεση δηλαδή στα συμφέροντα αυτών που επωφελούνται από την ανάπτυξη αυτών των συμμοριών.

Άθλια «πολυπολιτισμικά» επιχειρήματα

Εδώ πρέπει να γίνει συγκεκριμένη κριτική στα «επιχειρήματα» της δήθεν απέναντι μεριάς, της λεγόμενης «αντιρατσιστικής», «φιλάνθρωπης» κλπ.

Το γεγονός ότι «όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίσοι» και «κανένας άνθρωπος δεν είναι παράνομος» δε λέει απολύτως τίποτα σ’ αυτόν που ο αλλοδαπός τον περιμένει με φονικό όπλο έξω από το σπίτι του, σ’ αυτόν που φοβάται την ώρα που κοιμάται, που δεν μπορεί να κυκλοφορήσει στη γειτονιά του, που δεν μπορούνε τα παιδιά του να πάνε σχολείο μόνα τους, ή να παίξουν στην παιδική χαρά. Το ίσα ίσα που όλα αυτά τα ιδεολογήματα δίνουνε τροφή στους λογής ρατσιστές και εθνικιστές για να εμπλουτίζουν την επιχειρηματολογία τους με την αποδόμησή τους.

Όταν δεν μπαίνουν τα πράγματα σε μια βάση οικονομική ώστε να δει κανείς ποιες είναι η πραγματικές αιτίες ενός προβλήματος, ποιον εξυπηρετεί η διαιώνισή του, ποιος μπορεί να ωφεληθεί από τη δημιουργία ακόμα πιο ακραίων καταστάσεων, τότε απλά μιλάς για να μιλάς. Μπορεί ο καθένας να τα έχει καλά με τη συνείδησή του ότι φέρεται στοιχειωδώς ως άνθρωπος απέναντι σε εξαθλιωμένους ανθρώπους, όμως καθόλου δε βοηθάει τους μετανάστες. Πολλές φορές μάλιστα με το να συγκαταλέγει σε μια κατηγορία ως «φασίστες» όλους αυτούς που υποφέρουν από το πρόβλημα γίνεται ακούσια ή εκούσια βοηθός στην ανάπτυξη της πιο σκοταδιστικής ιδεοληψίας. Όποιος θέλει λύσει στο ατομικό του πρόβλημα περνάει μπροστά σ’ αυτό το φάσμα αντιπαράθεσης στη σκοτεινή πλευρά.

Άρα ένα συμπέρασμα είναι ότι χρειάζεται μεγάλη προσοχή στην ανάπτυξη της όποιας τοποθέτησης πάνω σε αυτό το λεπτό ζήτημα που για πολλούς ανθρώπους, είτε από τη μεριά των αλλοδαπών, είτε των «γηγενών» είναι ζήτημα κυριολεκτικά ζωής. Δεν μπορεί κάποιος να παίζει για να κάνει την επανάσταση της νιότης του.

Η κρατική πολιτική

Η κρατική πολιτική μπορεί να συνοψιστεί σε όλα τα παραπάνω. Είναι η πολιτική ενός καπιταλιστικού κράτους σε κρίση, που θέλοντας να δημιουργήσει χίλια δυο ζητήματα που θα κρύψουν το κύριο (τα αντιδιαμετρικά συμφέροντα λαού-μονοπωλίων) έχει κάθε συμφέρον να αφήνει να αναπτύσσεται το οργανωμένο έγκλημα, η ανασφάλεια και την ίδια ώρα η μαύρη εργασία και η στυγνή εκμετάλλευση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων.

Στις υπηρεσίες του (αστυνομία κλπ) διαπαιδαγωγεί τα όργανα και τα στελέχη του ώστε να ρίχνουν λάδι στη φωτιά αυτής της υπόθεσης, ενώ την ίδια ώρα μένουν στο απυρόβλητο ακόμα και οι ηθικοί αυτουργοί και οργανωτές των επιθέσεων της «απέναντι» μεριάς. Έτσι μετανάστες ξυλοκοπούνται από αστυνομικούς, δολοφονούνται υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες και την ίδια ώρα αστυνομικοί δολοφονούνται από μετανάστες. Ο λαός, οι λεγόμενοι «πολίτες» για το κράτος, αποτελεί έναν άμαχο πληθυσμό σε μια μάχη συμφερόντων που βρίσκονται στην αντίπερα όχθη με τα δικά του.

Η παρουσία των φασιστών ως «αντικαταστατών» των κρατικών υπηρεσιών βασίζεται σε ένα βαθμό στην οργή των πολιτών απέναντι στο κράτος. Όμως αντί να βοηθούν στην επίλυση αυτής της κατάστασης-κόλασης, λειτουργούν με τρόπο που οδηγούν τον κόσμο στο να επιζητεί την μεγαλύτερη σφοδρότητα της σύγκρουσης. Το θύμα είναι όμως ο ίδιος ο λαός, γηγενής ή αλλοδαπός. Οι μαφιόζοι, οι εγκληματίες και το κράτος-θύτης μένουν ανέπαφοι.

Τα ζητήματα της θρησκείας

Θα πρέπει να ξεκαθαριστεί επίσης κάτι που αποτελεί ίσως και συνέχεια των σαχλών επιχειρημάτων των φίλων της «πολυπολιτισμικότητας»: δεν είναι προοδευτικό να προστατεύεις κάθε θρησκευτική συνήθεια.

Γενικότερα η θρησκεία είναι ένα πολύ δύσκολα επιλύσιμο πρόβλημα καθώς στηρίζεται σε ανυπόστατα πράγματα που οι οπαδοί τους τα αποδέχονται αξιωματικά και μάλιστα με τεράστιο φανατισμό. Άρα είναι πολύ δύσκολο να βγάλεις μέσα από πολλές φορές αμόρφωτες μάζες, ιδεοληψίες που τις οδηγούν σε μια ακατανόητη συμπεριφορά που βλάπτει και τα ίδια τους τα συμφέροντα.

Να το πούμε καθαρά: είναι λογικό να ενοχλείται κάποιος το 2012 από την μπούργκα, τα ξεκαθαρίσματα τιμής, τους θρησκευτικούς πολέμους σε μικρότερο ή μεγαλύτερο επίπεδο, την κλειτοριδοτομή, την απαγόρευση προγαμιαίων σχέσεων, τα κλειστά κοινωνικά κυκλώματα κλπ. Η ανοχή σε τέτοια φαινόμενα δεν είναι «ανοχή στη διαφορετικότητα» αλλά ανοχή στην πολιτισμική καθυστέρηση. Είναι σα να ανέχεται κάποιος την ιερά εξέταση που έκαιγε τους επιστήμονες στην πυρά και το «αλάθητο» του Πάπα.

Οι φασίστες βέβαια «έχουν για οδηγό τους το σταυρό» που την ίδια ώρα είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Θα συμφωνήσουμε ότι ο Χριστιανισμός είναι μια θρησκεία που από ένα σημείο της εξέλιξης των ανθρώπινων κοινωνιών και ύστερα δεν έπαιζε τόσο σοβαρό ρόλο ως τροχοπέδη, όμως δεν μπορούσε και να το κάνει γιατί ξεπεράστηκε. Όμως αν ο Χριστιανισμός ήταν αυτός που οι «ελληνοορθόδοξοι» με ινδάλματα Δαμασκηνούς και Χριστόδουλους, οραματίζονται ως καθεστώς, σίγουρα θα ήταν ένα Ισλάμ με όλα τα αρνητικά του και διαφορά στην ημισέληνο.

Χρειάζεται επιθετική αντιμετώπιση όλων των θρησκευτικών προλήψεων, ανεξάρτητα από το δικαίωμα του καθενός να πιστεύει ότι θέλει μέχρι να καταφέρει συνολικά να πείσει η ανθρωπότητα των εαυτό της για αυτά που ήδη έχει ανακαλύψει, τους νόμους της φύσης, τη διαλεκτική προσέγγιση του υλικού κόσμου.

Αλλά μοιάζει ως και ακατανόητο να το λέει αυτό κανείς για μια χώρα που η «ανεξιθρησκεία» (που πρώτη φορά ορίστηκε με διάταγμα των Μεδιολάνων τον 4ο αιώνα) της εκφράζεται στις πρώτες γραμμές του συντάγματός της «Εις το όνομα της αγίας ομοουσίας και αδιαιρέτου τριάδος» (με όλα τα χαρακτηριστικά για να μην μπερδευτούν με τους οπορτουνιστές καθολικούς).

Το ζήτημα της ενσωμάτωσης

Το γενικό συμπέρασμα που μπορεί να βγει είναι ότι σε ένα κόσμο που αντικειμενικά συνεχώς κινείται και μπορεί να υπάρχουν μετακινήσεις πληθυσμών ακόμα και ανεξάρτητα από τις αιτίες που γεννούν σήμερα την προσφυγιά και τη μετανάστευση, χρειάζεται να υπάρχουν τρόποι ενσωμάτωσης των «νέων» κατοίκων στις ήδη αναπτυγμένες με συγκεκριμένο τρόπο κοινωνίες.

Άρα ούτε σύγκρουση εθνικισμών χωράει σε αυτό το παιχνίδι, ούτε σύγκρουση θρησκειών, ούτε ανοχή στο οργανωμένο έγκλημα, ντόπιο ή αλλοδαπό.

Αν μπουν στο στόχαστρο τα συγκεκριμένα στοιχεία και όχι αυθαίρετα ως απόλυτα γενεσιουργές ομάδες ανθρώπων που πιο εύκολα βρίσκονται μέσα σ’ αυτά, τότε ίσως βρεθεί κάποια λύση.

Όσο υπάρχει όμως ιμπεριαλισμός και φασισμός, όσο υπάρχει η εκμετάλλευση και ο άδικος καπιταλισμός θα υπάρχουν πόλεμοι και πρόσφυγες, φτώχια και μετανάστες, εγκληματικότητα και εξαθλιωμένοι ληστές-δολοφόνοι, μαύρη εργασία και άνθρωποι που δε μπορούν να ζήσουν σε μια κοινωνία που τους φοβάται.

Τσακίστε τους!

 

Be First to Comment

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *